بوته ی جان را بدان، آب صفا پاشیده ای

چون فرح بخشی فرح ! بر هر دل غم دیده ای

مطمئنم گل ز بستان کرامت چیده ای

خوی انسانی تو را بس زینتی زیبا بود

صولت مردی به خود داری؛ نشان از دلبری

این ملاحت را از آن، بر چهر جان بخشیده ای

این دل صافی که داری؛ شهره ی آفاق باد