هم بدان، بینی که سر بر آسمان ساییده ای

این دل صافی که داری؛ شهره ی آفاق باد

دست مهری چون سر بیچارگان یازیده ای

گوهر نیکی ز عشق آید؛ به دل دارش همی

شکر ایزد را، به خدمت کوش و دست آور دلی

این لباس عافیت را تا به تن پوشیده ای

این قدر می فهمم از دل سوزی و پر مهری ات