این لباس عافیت را تا به تن پوشیده ای

گوهر نیکی ز عشق آید؛ به دل دارش همی

هم بدان، بینی که سر بر آسمان ساییده ای

شکر ایزد را، به خدمت کوش و دست آور دلی

این قدر می فهمم از دل سوزی و پر مهری ات

شربت رافت ز جام معرفت نوشیده ای

چاره ای الیار جز تحسین این رویت نداشت