چاره ای الیار جز تحسین این رویت نداشت

این لباس عافیت را تا به تن پوشیده ای

این قدر می فهمم از دل سوزی و پر مهری ات

شربت رافت ز جام معرفت نوشیده ای

چون شنید از خوبی ات هر آنچه خود نشنیده ای