عرصه ی لذت ادراک اولوالالباب است

سهم دریای فروتن، بس بیش

زندگی صحنه ی دیدار من و زیبایی است

فرصت عشق و حقیقت پایی است

بی خبر؛ هر که سر اندر خواب است

گاه معماری خوشبختی هاست

طرح آن را تو بباید ریزی.