گاه معماری خوشبختی هاست

فرصت عشق و حقیقت پایی است

عرصه ی لذت ادراک اولوالالباب است

بی خبر؛ هر که سر اندر خواب است

طرح آن را تو بباید ریزی.

مقصدش دیر سرور است و کمال

فارغ از رنج و زوال