بسی خلد آشیان دارد.

هوایش هاتفی از کوی دلدار است و آبش شهدی از جنت.

زمینش تکه ای از آسمان باشد.

هزاران رد پای از عرشیان دارد.

ز دامانش هزاران چشمه از ایمان و عرفان و صفا جاری؛

چه بی منت!

دل از او بر نمی تابم.