گهی بالد به خود بر قامت سروی به سان رستم دستان؛

درونش آتشی از دست استبداد.

هنوزش پیکری مجروح و قلبی پر ز خون دارد.

گهی گریان آمالش، که می سوزد به دست پست نامردان؛

ولی دشمن از او بختی نگون دارد.

وطن را تا سری سبز است و تا رخساره ای گلگون؛

زبون شب نخواهد شد.