وطن را تا سری سبز است و تا رخساره ای گلگون؛

گهی گریان آمالش، که می سوزد به دست پست نامردان؛

گهی بالد به خود بر قامت سروی به سان رستم دستان؛

ولی دشمن از او بختی نگون دارد.

زبون شب نخواهد شد.