غرور عفت افکنده به نازش

هنوز اسباب رنج است و تاسف

اگر از جمله زنهای قدیم است

ز بس وارفته محتاج لحیم است

ز علم و فضل کرده بی نیازش

گمان کرده چو دور از بی عفافی است

برای وی همین یک حسن کافی است