چو درد رفت حجابی میان ما بنهاد

ولی چو مست کنی مر مرا غلط گردم

گمان برم که امیرم چرا شوم منقاد

به وقت درد بگوییم کای تو و همه تو

در آن زمان که کند عقل عاقبت بینی

ندا ز عشق برآید که هرچ بادا باد