گر نماندی تا نصیب از کشتۀ خود بدروی

ملتی را زنده کرد اندیشه و آمال تو

گر نماندی تا ببینی کاروان در منزل است

شد درای کاروان آوای سوز و حال تو

شد نصیب ملت تو حاصل اعمال تو

گرچه ذوق نغمه کم دیدی، نوا شیرین زدی

لاجرم شیرین نوا شد نغمۀ قوال تو