که او چو سایه ز ماه تو مقتدا دارد

ز شادی و ز فرح در جهان نمی گنجد

که چون تو یار دلارام خوش لقا دارد

همی رسد به گریبان آسمان دستش

به آفتاب تو آن را که پشت گرم شود

چرا دلیر نباشد حذر چرا دارد

چرا به پنجه کمرگاه کوه را نکشد