حرف در سکوت میان ما بقا می یابد

هوایی است که در آن نفس می کشم

فاصله ها

سبزه هایی که به زیر دندانهای هوا خرد می شوند

در کلیسای تنم دیگر کسی نمانده است

دریچه های خسته چشم فرو می بندند

گلدانها بی گفتگو نگاه می کنند