در کلیسای تنم دیگر کسی نمانده است

فاصله ها

سبزه هایی که به زیر دندانهای هوا خرد می شوند

حرف در سکوت میان ما بقا می یابد

دریچه های خسته چشم فرو می بندند

گلدانها بی گفتگو نگاه می کنند

و سنگ فرشها به صدای ناقوسها در پیراهنم گوش می سپارند