و باغ را در اعماق با خویشتن به خاک سپارم

مردمکانم دریچه نبودند

حصار بگردم کشیدند

تا در اندوه و یاس گلها بمانم

صبحانه در آغوش صبح به خانه می آید

میز در تکرار کلماتی که ابر ها بر زبان می رانند رنگ میبازد

پنجره کنار ستونهای هوا ایستاده است