میز در تکرار کلماتی که ابر ها بر زبان می رانند رنگ میبازد

تا در اندوه و یاس گلها بمانم

و باغ را در اعماق با خویشتن به خاک سپارم

صبحانه در آغوش صبح به خانه می آید

پنجره کنار ستونهای هوا ایستاده است

از عرض پلکان پسری عبور می کند

تمام کودکی مرا در چشمهایش با خود می برد