به پیش اندرم تیز بشتافتی

به رفتار شیرین سرم گرم کرد

به ناگه یکی استخوان پاره دید

گرفتش به دندان و از پی دوید

زدی نیشی ار فرصتی یافتی

دگر باره با طعمه خویشتن

دویدی سراسیمه دنبال من