گرنه چو ابناء دهر مرده پرستم

همچو زنی شوی مرده بر تلف عمر

تلخ گرستم،چو تلخ در نگرستم

بیهده تا کی ز مرگ عمر کنم یاد

پای توان بر بساط غم زد و خوش بود

ساخته گر نیست هیچ کار ز دستم

آمده گر یاوه شد،نیامده برجاست