وندر ره من بگاه و بی گاه

جز عشق منت،نبود کاری

می سوختی از حسد که ماهی

برده ست مرا،به حجله گاهی

می بود ترا،دو دیده بر راه

ای رفته مرا،چو جان در آغوش

پوشیده ز بوسه ام بناگوش