برده ست مرا،به حجله گاهی

یاد آور از آنکه روزگاری

جز عشق منت،نبود کاری

می سوختی از حسد که ماهی

وندر ره من بگاه و بی گاه

می بود ترا،دو دیده بر راه

ای رفته مرا،چو جان در آغوش