چو آینه ست و ترازو خموش و گویا یار

زهی وجود لطیف و ظریف کو دارد

چراست خار سلحدار و ابر روی ترش

ز رشک آن که گل سرخ صد عدو دارد

ز من رمیده که او خوی گفت و گو دارد