بنشین یک دم و از چشم ترم زود مرو

نکنم شکوه که دیر آمده ای بر سر من

لااقل دیر چو آیی به سرم زود مرو

چشم پر حسرت من سیر ندیده ست ترا

ترسم ای گل که نبینم دگرت دیر میا

باشد ای جان که نیابی دگرم زود مرو

آفتاب لب بامیم و به یک گردش چشم