آفتاب لب بامیم و به یک گردش چشم

بنشین یک دم و از چشم ترم زود مرو

ترسم ای گل که نبینم دگرت دیر میا

باشد ای جان که نیابی دگرم زود مرو

بر در و بام نماند اثرم زود مرو

صبرکن تا به خود آیم که ز شوق رخ تو

نه ز خود کز دو جهان بی خبرم زود مرو