بر در و بام نماند اثرم زود مرو

ترسم ای گل که نبینم دگرت دیر میا

باشد ای جان که نیابی دگرم زود مرو

آفتاب لب بامیم و به یک گردش چشم

صبرکن تا به خود آیم که ز شوق رخ تو

نه ز خود کز دو جهان بی خبرم زود مرو

این تویی یا که خیال بتی آراسته است