آن گل خندان درین گلشن،که نیست

جان ز مهرش روشن است،اما چه سود

دیده ام از روی او روشن،که نیست

با چه امیدی بخندد غنچه ام

صبر تا کی جویم از یک قطره خون

آخر این دل کوهی از آهن،که نیست

با کدامین آب شویم سینه را