تا بگذرد ز بام فلک نوشباد ما

یاران برون کنید ازین سینه کینه را

کز دود غم سیه نشود روح شاد ما

از خون ما هم ار شده جامی دو نوش کن

آن طره را به چاک گریبان رها مکن

تا شام ما گرو برد از بامداد ما