واژه ای به اسم غربت توی هیچ قصه نباشه

من از این زندگی سیرم سوخته تن مثل کویرم

همراه کوچ پرستو می زارم از اینجا می رم

میروم اونجایی که عاشق راهی غصه نباشه

نه من از اینجا نمی رم اینجا معبد شهیده

سایه های نا امیدی رو تن زمین خزیده

تا که از وحشت ایام بوته اش زرد و تکیده