این تویی اون پاکدلی که نگین سازش من

سنگ خارا اگه خواستی میرم از جا در میارم

این منم که بی تو هستیم یه کویر شوره زاره

ولی با تو اگه خواستی میشه بارونو می باره

دونه دونه تار موهات پره از نوازش من

پس چه خوبه که غرورتو به دور دور بریزی

با وقار باشی و هرگز از رفاقت نگریزی