کی دستای عزیزتو تبر برای ساقه کرد

کی مهربونیتو گرفت از من غرق آبه ی درد

کینه رو کی یاد تو داد تو هم شدی مثله همه

از تن گرم عاشقت کی ساخته یک مجسمه

نمیشه باورم تویی نه این که چشمای تو نیست