نیزه ی رمل باد شرجی وسط دشت تابستون

زیرکوه باره غصه هر نشستن که نشستن

عشقق تو از خاطرم برد که نحیفمو پیاده

تو رو فریاد زدمو باز خون شدم توو رگ جاده

تازیانه های رگبار توی چله ی زمستون

نتونستن نتونستن جلوی منو بگیرن

از من خسته ی خسته شوق رفتنو بگیرن