جایی که گذشته هام مثه تصویر از تو قابش میگذره

پشت قاب شیشه ی پنجره ایی که شبای منو با خود می بره

پشت قاب بی نفس

مثله اون پرنده که دلش گرفته تو قفس

مثله یک حقیقته رفته به باد