مثله اون پرنده که دلش گرفته تو قفس

پشت قاب شیشه ی پنجره ایی که شبای منو با خود می بره

جایی که گذشته هام مثه تصویر از تو قابش میگذره

پشت قاب بی نفس

مثله یک حقیقته رفته به باد

منو با خود می بره مثله یه رویا توی خواب

شهر من ، من به تو می اندیشم، نه به تنهایی خویش