منو با خود می بره مثله یه رویا توی خواب

پشت قاب بی نفس

مثله اون پرنده که دلش گرفته تو قفس

مثله یک حقیقته رفته به باد

شهر من ، من به تو می اندیشم، نه به تنهایی خویش

از پس شیشه تو را می بینم، که گرفتی مرا در بر خویش

من وضو با نفس خیال تو می گیرمو تو را می خوانم