شهر من ، من به تو می اندیشم، نه به تنهایی خویش

مثله اون پرنده که دلش گرفته تو قفس

مثله یک حقیقته رفته به باد

منو با خود می بره مثله یه رویا توی خواب

از پس شیشه تو را می بینم، که گرفتی مرا در بر خویش

من وضو با نفس خیال تو می گیرمو تو را می خوانم

و به شوق فردا، که تو را خواهم دید،چشم به راه می مانم