پلک های پنجره رو وا می کنم، تو کوچه زمزمه مهتابه

کولی تر از ترانه، بی پرده مثله فریاد

تنها تر از سکوتم، روشن تر از ستاره

عاشق تر از همیشه، با من بخون دوباره

همه ی پنجره ها خاموشند، اینگار این کوچه خلوت خوابه

بی صدا اسمتو فریاد می زنم، هق هق ام پنجره رو می بنده

دوباره دستهای نا مرئی شب،پلک های پنجره مو می بنده