میشینه گوشه ی کوچه، چشم به آسمون می دوزه

غرق بوسه های باد و وحشت روزای تازه

میکنه دل از درختا، میشه آواره ی کوچه

کوچه ای یادگاره، روز های رفته و پوچه

میکنه یاد گذشته، دلش از غصه می سوزه

یاد باد، یاد گذشته شادباد

این دل زرد تهی، درحسرت دیدارباد