بینداخت الکوس گرزی چو کوه

ز گرد سران شد زمین ناپدید

ز کین آوران تیغ بر هم شکست

سوی گرز بردند چون باد دست

که از بیم او شد زواره ستوه

به زین اندر از زخم بی توش گشت

ز اسپ اندر افتاد و بیهوش گشت