میشینه گوشه ی کوچه چشم به آسمون می دوزه

غرق بوسه های باد و وحشت روزای تازه

میکنه دل از درختا میشه آواره ی کوچه

کوچه ای یادگاره روز های رفته و پوچه

میکنه یاد گذشته دلش از غصه می سوزه

یاد روزایی کوچه زیر سایه ی تنم بود

مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود