یاد روزایی کوچه زیر سایه ی تنم بود

کوچه ای یادگاره روز های رفته و پوچه

میشینه گوشه ی کوچه چشم به آسمون می دوزه

میکنه یاد گذشته دلش از غصه می سوزه

مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود

سهم من از بوسه ی باد چی بگم ای داد و بی داد

همه زردی و تباه مردن و رفتنه از یاد