بین چارتا دیوار وجود تو حروم شد

ببین که چند تا قرنه تن به اسیری دادی

دنیات شده شبیه سلوله انفرادی

تا چشم به هم میزاری می بینی عمر تموم شد

چوب خط این اسیری دیواروتو پوشنوده

همین روزا می بینی که فرصتی نمونده

بیرون بیا خودت باش تا آدمی نبرده