چوب خط این اسیری دیواروتو پوشنوده

دنیات شده شبیه سلوله انفرادی

تا چشم به هم میزاری می بینی عمر تموم شد

بین چارتا دیوار وجود تو حروم شد

همین روزا می بینی که فرصتی نمونده

بیرون بیا خودت باش تا آدمی نبرده

همیشه باخته هرکس شکایتی نکرده