تا بخوای برگردی خونه گم میشی تو باغ غربت

روی شاخه های دوری، چه خوشی دوره صبوری

وقتی خورشیدی نباشه تا همیشه سوت و کوری

میگذره روزهای عمرت توی جاده های خلوت

واسه ما فرقی نداره هر جا باشیم شب نشینیم

دل خوشیم به اینکه شاید، سحر و یه روز ببینیم

آخرش یه روزی هجرت در خونتو می کوبه