دردم از اینه که عمری خودمو نشناخته بودم

اما یک روز باد وحشی رویاهام با خودش برد

قفس افتاد و شکستو آیینه افتاد و ترک خورد

تازه فهمیدم دروغ بود دنیایی که ساخته بودم

تو تو آسمونا بودی با پرنده های آزاد

منه تن خسته رو حتی یه دفعه یادت نیفتاد

حالا این قفس شکسته راه آسمون شده باز