کنی تقلید مرغان هوا را

و گر گاهی به شهر آیی ز منزل

نبینم جای پایت نیز در گل

بری با خود نشان جای پا را

برو عارف که واقع حرف مفتی

مگر بختی که روی از من نهفتی

مگر یاد آمد از سی سال پیشت