به کون زیر سر هرگز نمی ساخت

نه بر عارف ، نه بر عامی ملامست

اگر عارف در ایران داشت باور

که باشد در سفر مترس میسر

به عبدی جان و غیره دل نمی باخت

تو طعم کس نمیدانی که چونست

والا تف کنی بر هر چه کونست