به عبدی جان و غیره دل نمی باخت

اگر عارف در ایران داشت باور

که باشد در سفر مترس میسر

به کون زیر سر هرگز نمی ساخت

تو طعم کس نمیدانی که چونست

والا تف کنی بر هر چه کونست

در آن محفل که باشد فرج گلگون