که چون چشمش فتد بر کون کم پشم

مرا دیگ سخن جوشید و سر رفت

سخن از عارف و اطوار او بود

شکایت در سر رفتار او بود

بپوشد از تمام دوستان چشم

اگر روزی ببینم روی ماهش

دو دستی میزنم توی کلاهش