بپوشد از تمام دوستان چشم

سخن از عارف و اطوار او بود

شکایت در سر رفتار او بود

که چون چشمش فتد بر کون کم پشم

اگر روزی ببینم روی ماهش

دو دستی میزنم توی کلاهش

شنیدم تا شدی عارف کلاهی