مرا جامد مپندارید آبم

حواسم همچنان بر باده صرفست

که گویی قاضیم وین مال وقفست

من ایرج نیستم دگر شرابم

الا ای عارف نیکو شمایل

که باشد دل به دید ار تو مایل

چو از دیدار رویت دور ماندم